Калпакты бергениң — башыңды кошо бергениң. Баш кийимдин сыры тууралуу

"Кыргызда калпак негизинен ак-кара түстө болот. Кээ бир жигиттер кийизи да, баары кызыл болгон калпак кийип жүрүшөт. Дегеле мындай түстөгү калпак болгон эмес. Эгер салыштырмалуу айтсак, ал жаман белги. Анткени кыргыздар кыйын учурга кептелгенде жоого жарактуу азаматтар баштарына кызыл жоолук байланышкан. Бул – башымды канжыгага байладым, артка жол жок деген түшүнүк. Бул кызыл калпак ошол түс менен үндөшүп, анын тилеги жаман болуп жатпайбы. Калпактын төбөсүн басып кийүү – бул басынтуу. Эми кээ бир замандаштарыбыздын билбестиктен калпагынын төбөсүн басып кийген учурлары да кездешет. Бул да туура эмес. Эмне үчүн? Кыргыздын байыркы көчмөн жашоосунда уруулар бири-бирин чаап алган кези да көп болгон. Ошондо чабылган уруудагылар калпагынын төбөсүн басып кийип жүрүшкөн. Анткени үстөмдүк кылган уруу аларга ушундай талап койгон. Кыргыздар калпакты башкаларга кийгизген эмес, керек болсо карматуудан да баш тартышкан. Анткени калпакты бергениң башыңды кошо бергениң менен барабар. Мындай учурда дөөлөт, кут качат. Ошол эле учурда калпакты куда-сөөккө, досторго да берген эмес. Ар ким мартабасына жараша суусар, түлкү тебетей кийгизип, чепкен жапкан. Айталы, кыргызда кийизи да, кыюусу да кара калпакты аялы каза болгон кишиге кийгизишкен. Азасы бар адам экенин туюнтуп, ага башкалар урмат-сый менен мамиле кылышкан. Ошол эле учурда ага жар табууга шарт түзгөн. Эгерде эр адамдын өзүнөн улуу жакын туугандарынан көз жумса, ал калпагынын алды жагын түшүрүп кийген", — деди Абдыразаков.