Буту баспаган баланын унаа айдаганын көрдүңүз беле? Видеомаек

Sputnik Кыргызстан агенттигинин кабарчылары Дастандын унаа башкарганын көргөнчө, аны менен баарлашып, калааны бир сыйра кыдырып келди.

— Унаа айдап жүргөнүңүзгө канча убакыт болду?

— Быйыл төрт жыл болот.

— Көнүп калган турбайсызбы?

— Башында кыйналдым. Соо адамдар унааны буту менен айдаса, биздин эки колубуз тең бош эмес. Атайын тормоз, газды басып турган темир таякты колубуз менен башкарабыз. Бир колубуз болсо рулда. Башкалардай телефон чалса жооп бере албайбыз (жылмайып).

— Бул темир таяк атайын жасалабы?

— Кыргызстанда жок экен. Россиядагы дос балабыз жасатып берген.

— Унаа айдаганды тез эле үйрөнүп кеттиңизби?

— Алгач автомектептен окудум. Бирок бизге окшогон адамдарды алар да оңой менен албайт экен. Эптеп окуп, андан кийин инструктор өзүбүздүн унаа менен үйрөттү. Бул апамдын машинасы. Ал киши мен жакшы айдап калгычакты жаныман жарым карыш жылбай жүрдү. Бардык жерге экөөбүз чогуу барчубуз. Атургай кыздарга да апам менен барчумун (күлдү). Тажрыйба топтоп калгандан кийин анан мага бул көлүктү белек кылды.

— Мен сизге окшоп буту баспагандардын унаа айдаганын биринчи жолу көрүп жатам. Негизи кол менен унаа башкаргандар дагы барбы?

— Анча деле көп эмес болсо керек. Анткени айдоочулук күбөлүк аларга оңой менен берилбейт.

— Шаарды жалгыз эле кыдырып жүрө берет турбайсызбы?

— Дайыма эмес. Себеби унаа менен жөн эле шаар кыдырып жүрө бербейм да. Андан түшүп араба менен бир имаратка кириш керек болот же дагы башкасы чыгат. Андай учурда жалгыз кыйналасың. Унаага отурарда эгер жалгыз болуп калсам арабам трансформер болгондуктан, дөңгөлөктөрүн чыгарып, бүктөп туруп салып алам. Андан түшкөндө бир имаратка кирип же тротуарда жүрүү оор. Анткени соода түйүндөрдөн башка жерлерде пандус жок, тротуарлардын жолу жаман. Ар кимден "чыгарып койчу", "түшүрүп койчу" деп жардам суроого туура келет. Антип жалдырагың да келбейт. Коомдук транспорттордон бизди троллейбустар эле салбаса, башкалар тоссоң да албайт. Мурда унаа айдай элегимде шаарга жетүү биз үчүн тозок болчу. Новопокровка районунда тургандыктан, ал жактан маршруткага отура албайсың же такси келбейт. Айтор, дайыма кыйынчылык менен шаарга жетчүбүз.

— Дастан, бутуңуз тубаса баспайбы же кырсыктадыңыз беле?

— Жүлүндө шишик бар деп дарыгерлер биринчи операцияны төрөлгөндөн кийин жасашыптыр. Анда басып эле жүргөм. Андан соң 1-классымда экинчи ирет операция жасап, ошондон кийин баспай калдым. Биздин ак халатчандар "балаңар баспайт" деп ооруканадан чыгарып, карабай коюшуптур. Бирок ата-энем жакшылыктан үмүт үзбөй, Кытайга эки жолу реабилитацияга алып барды. Ошондон кийин бир аз абалым жакшырды, бирок баса албайм.

— Ошону менен мектепке барбай калдыңызбы?

— Үйдөн окудум. Мектептин программасын бүткөндөн кийин колледжге тапшыргам. Буюрса, салыкчы болуп чыгам. Колледждин программасын дагы үйдөн өздөштүрөм.

— Дайыма үйдө отурсаңыз, коомго аралашуу кыйын болгон жокпу?

— 15 жашыма чейин үйдөн такыр чыкчу эмесмин. Түнт болчумун. Андан кийин үйгө бир бөлөм келип калып, мени атайын семинарларга жаздырып, эл аралык долбоорлор менен иштешкенди үйрөттү. Эки ай англис тилин окудум. Бара-бара өзүмөн-өзүм активист болуп, ачылдым. Азыр SMM адисмин. Ар түрдүү баракча, сайттарды соцтармакта жарнамалап иштейм. Мындан сырткары, ар түрдүү роликтерди тартам.

— Алдыда кандай пландарың бар?

— Пландар көп эле. Анын ичинде араба менен эле марафонго катышып көрөйүн деп жатам.

— Кантип?

— Кадимкидей эле араба менен чуркайм. Азыркы тапта машыгып жатам.